It sometimes seems that the Serbian culture, which has flourished since the Middle Ages and is one of the oldest and brightest of European cultures, has been suppressed and damaged during the last century so much, that soon it could serve only for the amusement of tourists, similar to the way Native American Indians have been recently viewed. The destiny of the Serbian people could become the same; a dancing around the fire for tips.

The international community of humanitarians, peacekeepers, and stability makers have contributed a lot to that devastation in their known, polite, and civilized ways.

For example, the eventual secession of Kosovo, with its over one thousand Serbian Christian churches, monasteries and sanctuaries, from the state of Serbia, could mean a new beheading of the Serbian culture. Especially since over a hundred of those medieval churches were destroyed, desecrated or burned only in the last seven years during the UN -- NATO -- KFOR -- UNMIK administration at the Albanian majority province of Kosovo, without any of the perpetrators being found or sentenced. These digital prints are dedicated to that situation.

(Click images on the far left to get bigger ones - prints' original size is 90x70cm)


Tišmini radovi iz ciklusa "Civilizovano usekovanje", gde se on bavi aktuelnom, ali i frustrirajućom temom Kosova (i za Srbe i za Albance). Pomenuti prostor, međutim, ne posmatra kao geografsku veličinu, već kao deo duhovnog identiteta jednog (srpskog) naroda, ukazujući na to da ni ova etnička odrednica, u krajnjem slučaju, nije bitna, već da je važan odnos savremenog, globalnog sveta prema periferiji, koja često postaje kolateralna šteta primarnih procesa. Drugim rečma, Tišma u ovom ciklusu postavlja pitanje: Da li napredak civilizovanog društva ima smisla ako nosi uništenje pojedinih kultura (poput kultura Inka i Maja) ili asimilaciju u drugi/drugačiji vrednosni sistem (poput onoga što se dogodilo sa Indijancima, Janomamama, Aboridžinima)?, odnosno: Da li multikulturalizam u stvari znači stvaranje hibridne, piramidalno ustrojene kulture tržnice? Na taj način Tišma pokušava da u globalnom svetu skrene pažnju na zaboravljenu dimenziju - etiku. Zbog toga panjevi, kao svojevrstan lajtmotiv ovog, pre svega didaktički i cinički obojenog ciklusa, mogu da se tumače i kao ostaci nekih kultura, ali i kao ostaci čoveka. Jer - šta je čovek, šta je narod bez morala? Samo panj koji podseća da je nekada tu bilo živo biće.

(From essay by Sava Ristović) see more at


Ciklus radova Andreja Tišme indikativno ironičnog naziva "Civilizovano usekovanje", precizne sadržinske i značenjske određenosti, predstavlja intimno područje sa kojim je emotivno povezan podnebljem i posebnim istorijskim vremenom.
Ovi printovi sadrže, značenjima bogatu metaforu oličenu u predstavama posečenih stabala koja su
istina posebnog, utopljenog u opštost pojava. Prevazilaze neposrednost intimnog "bola istorije" jer poseduju univerzalnost značenja o neuspelom uskraćivanju prava jednoj naciji na istorijsko pamćenje i kulturno nasleđe. Tišma odustaje od uloge hroničara istine "opšteg usekovanja" u istoriji srpskog naroda, opredeljuje se za aktivnog, ne samo "posmatrača" koji podstiče druge da preispitaju tragične trenutke novije nacionalne istorije.

(From essay by Miloš Arsić) see more at


 

Author